W ciszy ołtarza, gdzie codziennie chleb staje się Ciałem, kapłańskie serce staje się żywym pomostem między niebem a ziemią. To z tego świętego misterium rodzi się spojrzenie, które potrafi dostrzec ukryte ludzkie tęsknoty i przynieść im nadzieję.
Czcigodny Neoprezbiterze Macieju!
Życzymy, aby Chrystus Najwyższy i Wieczny Kapłan nieustannie umacniał Cię w realizacji kapłańskiego powołania, obdarzając światłem Ducha Świętego w podejmowaniu wszelkich decyzji oraz odwagą w głoszeniu Ewangelii. Niech sprawowanie Najświętszej Ofiary oraz troska o powierzony lud Boży przynoszą obfite owoce wiary, nadziei i miłości.
Niech prawda zawarta w słowach błogosławionego księdza Józefa Pawłowskiego: „Pan Bóg jest dobry” pozostanie bliska Twojemu sercu przez całe kapłańskie życie, przypominając, że Boża obecność umacnia nie tylko w chwilach pomyślności, ale również w czasie szczególnej próby pozostawiając w sercu pokój i wewnętrzną harmonię.
Szczęść Boże!